μα δεν έχεις με ποιον να μιλήσεις
γεμάτη κουφάρια
που παράγουνε γκρίζες ειδήσεις
Τα ξάστερα βράδια
στους δρόμους ασκόπως γυρίζω
τη μοίρα μου πια
εγώ δυστυχώς δεν ορίζω
Μόνη συντροφιά
η απουσία σου χωρίς συζητήσεις
ό,τι απέμεινε
από τόσες θολές αναμνήσεις
Στα χαμαιτυπεία η σάρκα
αδίκως τη λήθη προσμένει
στο προτελευταίο συρτάρι
μια σφαίρα στωικά περιμένει
Βαρύ το κλίμα,
ο Απρίλης και φέτος σιμώνει,
αυτή η πόλη πια δε με σηκώνει,
ασπρόμαυρα όλα,
πολύ νέφος και σκόνη
Θα βρω ένα μέρος
και θα πιω στην υγειά σου,
εκεί που οι αμυγδαλιές ανθίζουν
και μυρίζουν τη μυρωδιά σου!
Χρήστος Κωστελίδης